If one person stays behind, the whole team does

If one person stays behind, the whole team does

As part of our preparation for the Bridgestone World Solar Challenge, we do a lot of different things. That’s necessary, because the team grew quickly in a short amount of time and it’s key that the whole team works together well. One of the things we do, are team building sessions at the military base in Assen (which is in the North of the Netherlands).

On Tuesday 25th of June we went there for the second time. While the first time was mostly about leadership; who are you as a leader and how do you deal with other people being in a leadership position? What are the differences in leadership in quiet and stressful situations? This time it was mostly about yourself; how do you deal with your fears and what do you need from someone else?

We departed around 8:00 and when we arrived, we had some time to drink a cup of coffee and wake up. Quickly after sitting down, a short presentation started in which we got an explanation about the day. Our supervisor for the day wrote down “dealing with”. He then talked about different possibilities and how you deal with situations; fight, flight or freeze. 

And I started thinking, because a few days earlier I was not looking forward to this day and even this morning I was very reluctant to go. During the presentation I was asking myself, what am I feeling? Is it fight, flight or freeze? It was flight, I really wanted to go away, because I had no idea what was going to happen that day and the temperature would get very high and I’d rather be at the beach. So, I wanted to fly for the unknown. Fleeing however, was not an option, so I tried to convince myself that today was going to be an awesome and fun day and I was going to learn a lot.

After the presentation, our coffee and putting on some airy sports clothes. We got the assignment to stand “two by two” facing the building. Funnily enough that task was not clear enough for some people. Although for me it was pretty clear, just like in primary school, right? But it wasn’t and the previous time we had to stand in two lines behind it each other. We stuck with our primary school version of two-by-two and got it wrong, having to stand in the two lines again. After this moment, my feeling quickly changed. The feeling of running away got bigger.

In twos we were called to the front and that’s when we got climbing gear. At that very moment I knew that I was going to have a very hard day. While putting on my harness, my knees started shivering and started to get a knot in my stomach. I knew we were going to have to climb and probably very high. I’m very afraid of heights and after we put on our gear, we walked towards the tower which we were going to climb. I started shaking and I got a lump in my throat. 

Before we were allowed to start climbing, we got instructions about how we should safely do it and how we could secure ourselves to the ropes. We had carbine hooks and you had to secure them, opening faced in different directions. That way you couldn’t get yourself loose by accident if you were panicking. With the amount of panic, I had, there was no way I would’ve thought about loosening myself. I was happy that I had the brains in that moment to voice that I have acrophobia and was already scared to death.

Normally I would’ve waited until I was the last in line, hoping I could have gathered enough bravery to do it. Of course, this never helps, because the stress and panic would only increase. I realized that this time I had to do it differently, because that was the only way I could help myself. With a shaking voice, vibrating knees and tears rolling down my cheeks, I told the supervisors how I was feeling. I hoped he would tell me that it was okay and that I didn’t have to climb, but at the same time I had this little voice in my head that told me I wanted to climb it and prove to myself and the team, that I was no wuss.
The last time we were at the military base, I really felt like failing when we had to climb ropes and get a bean to the other side. I was also really scared then and, in the end, I just didn’t do the assignment, which made me feel like I failed. This was something I didn’t want again.

Together with a few team members and the supervisor I climbed the 20-meter stairs. It was a ladder with very narrow steel steps, and it felt like it never ended. On the way up I got a few anxiety attacks and started hyperventilating. Because there was no way to go, I was able to relax myself again. Breathing in through the nose and out through the mouth. Before I fully realized it, I was at the top of the tower.

There was no real time to catch my breath. And things just got real. I had to walk a beam through the sides, 20 meters up the ground. There was one rope to which you could “secure” yourself to. The moment in which I only had to put one foot of the wooden board, it already cost me so much effort. I kept staring ahead of me, making sure I didn’t look down by accident. There were also two places where beams were sticking out, so you had to find a way to pass by it. I could go in front of it or underneath it. I chose to go underneath it, because that way I could use my helmet bump into it and feel if I had passed it. At that point I closed my eyes, rather not seeing what I had to pass.

Then I stood at the beginning of the scariest beam I ever encountered. My whole body felt like it shut down. Just everything said no. I grabbed the rail so tight and there was no way in hell I was going to walk the beam. The supervisor told me to do it step by step, but putting one foot in front of me, felt like walking on the edge of the world. At that moment the supervisor told me to not only look forward. And by that he meant not only to look at all the obstacles that were still ahead of me, but also to take a moment to look back and realize how far I already came and what steps I took to be here. I already faced my fear of climbing upstairs and now was facing the next challenge; walking that scary beam. And I think he’s right. Most of the time I’m only seeing the obstacles that are still ahead of me, instead of realizing the road I took to be there.

After a few minutes, which felt like hours, I finally found the courage to actually make the first step to walk over the beam. I had to hold the supervisor’s arm for more stability, and I could hold the thin, red rope in front of me. The rope didn’t look like it could actually hold me if it came to the point where I would fall, but mentally it was a huge help. I chose to walk over it sideways, because that way it felt like I was most stable and there was the most surface I could still feel. In that moment the beam felt very narrow, but when I look at the pictures now, I realize it was almost as big as my foot. 

Finally, I got to the other side. I was not only relieved, but also super proud because I did it and I overcame my fear. So, the other obstacle beam towards the wooden surface, didn’t feel as scary as the first one, because I knew what to do and what to expect.

Again, there was no time to catch my breath. Before I knew it, I had my hands in two nooses, ready to slide down by a ropeway. But also, at this challenge I needed some time before being able to have the courage to do it. The supervisor gave me the opportunity to jump down or first sit down. Sitting seemed like the safer option, so I chose to sit down and before I knew it, I was sitting at the edge. I panicked and the moment I looked down, which made the situation only worse. 

I started crawling back, while my hands were still in the nooses. The supervisors tried to calm me down, by telling how safe the ropes are and with how many people you could hang from it. They also told me that their colleagues below knew perfectly fine what to do, to make sure I would land safely. Despite all my fear I really wanted to make this step by myself. And in order to do it myself I really needed some time, quite some time, to calm myself down again. I kept telling myself I could do it and that if I was able to do it myself, my achievement would be enormous. After some time, I sat at the edge again and they asked me if I wanted a gentle push to help me out. That idea alone made me panic and made me feel like I had no control anymore, which was super scary.

For the millionth time I asked if the cable could really hold me. I asked again if I should stretch my arms and cross my legs. If the supervisor’s downstairs really knew I was coming. And with a loud scream, which they could probably hear at the other side of the military base, I leaped…and before I knew it, I stood with both feet on the ground.

I felt so relieved and super proud and when I got back to the rest of the team, everyone told me how proud they were of me and that they thought I was super brave in doing it anyway, despite the terrible acrophobia. They gave me hugs, clapped by shoulder and showed me that they didn’t mind at all that they had been waiting for 45 minutes before I was able to overcome my fear. They realized how scary it must have been for me and really wanted me to be able to overcome my own fear. If one person in the team stays behind, the whole team stays behind.

It was a very long and intensive day. I’ve stood face-to-face with my biggest fears but conquered them in the end. Right now, I’m looking forward to our next visit at the military base. It will be a 36-hour session. I am nervous about the confronting moments we’ll have but mostly curious what I will learn from it.

Why are these moments so valuable for our team? Because our challenge consists of so much more than building a solar car. It consists of way more than just the solar challenge in Australia. The biggest challenge is making sure the team (26 people from different schools, educational levels, cultures, ages, backgrounds and disciplines) work together towards what you’re thriving for.

And while climbing that tower was the scariest thing I’ve encountered so far. It’s definitely something I would do again. In my daily life I already see change in how I deal with scary situations. I mean, after I’ve climbed a tower of 20 meters while that’s something I’m terrified of, I can do anything right?


Als één persoon achterblijft, blijft het hele team achter

Als voorbereiding op de Bridgestone World Solar Challenge doen we veel verschillende dingen. Dat is ook nodig, het team is in korte tijd enorm gegroeid en om ervoor te zorgen dat iedereen goed samenwerkt, nu en in Australië. Een van de dingen die we doen zijn verschillende teambuildings dagen bij de Kazerne in Assen.

Op dinsdag 25 juli zijn we voor de tweede keer geweest. De eerste keer ging het vooral over leiderschap; hoe ben jij als leider en hoe ga je om met leiderschap. En de verschillen hierin in rustige en stressvolle situaties. Vooral van de stressvolle situaties zullen we tijdens de solar race in Australië veel last krijgen. Dit keer ging het meer over jezelf, hoe ga je om met angsten en wat heb jij nodig van iemand anders? 

Die ochtend vertrokken we om acht uur. En toen we aangekomen waren was er tijd voor koffie en om even goed wakker te worden. Toen was het tijd voor een korte presentatie met uitleg waar we deze sessie mee bezig zouden gaan. “Omgaan” werd er op het bord geschreven. Gevolgd door hoe je omgaat met bepaalde situaties. Ga je het gevecht aan of vlucht je weg voor de situatie. Een andere optie was bevriezen. Dat is dat je zo verschrikt bent dat je eigenlijk niet meer kan functioneren.

Dat zette mij meteen aan het denken. Een aantal dagen van tevoren had ik helemaal geen zin in deze dag. Dezelfde ochtend ging ik ook met enige tegenzin naar de kazerne. Tijdens die presentatie vroeg ik mijzelf af, welk van deze drie punten ik op dat moment voelde. Vluchten was het wat ik voelde en wat ik graag wilde doen. Deels omdat ik nog niet wist hoe de hele dag zou worden ingevuld en deels omdat het die dag flink in de 30 graden zou worden en ik eigenlijk liever aan een strand wilde liggen. Ik wilde dus ‘vluchten’ voor het onbekende. Vluchten was geen optie en ik moest de dag toch aan gaan. Ik probeerde mezelf te overtuigen dat vandaag een leuke dag zou worden en dat ik veel zou leren.

Na de koffie en het aantrekken van luchtige sportkleding werden we naar een ander gebouw gestuurd. Ondertussen kregen we de opdracht om twee aan twee te gaan staan, met het gezicht naar het gebouw. Grappig was dat deze opdracht al niet helemaal duidelijk was voor de meesten. Twee aan twee, net als vroeger op de basisschool toch? Nee dat was het niet, de afgelopen keer was twee aan twee dat we met twee achter elkaar stonden. Ondanks dat we dit de vorige keer hadden geleerd, stonden we weer fout toen het tijd was.

Het haha-moment van ‘oh ja toch wel’, veranderde voor mij al snel in ‘oh nee’.. De drang om te ‘vluchten’ werd steeds groter. Per twee werden we naar voren geroepen en kregen we een klimuitrusting in onze handen. Op dat moment wist ik eigenlijk al dat het voor mij een hele zware dag zou worden. Ik zat nog niet in het harnas en kreeg al last van knikkende knieën en bibberende handen. Ik wist dat dit iets met klimmen zou worden.

Ik heb enorm last van hoogtevrees en vanaf het aantrekken van onze gear tot het stil staan naast die enorme toren die wij moesten beklimmen, begonnen mijn handen steeds heftiger te trillen en werd de brok in mijn keel werd alsmaar groter.

Voor de toren kregen we een uitleg over wat we wel en niet moesten doen en hoe we ons moesten bevestigen aan de touwen. Karabijnhaak voor karabijnhaak en tegenovergesteld van elkaar bevestigen zodat je niet in volle paniek jezelf kan los maken met één hand. 

Met de hoeveelheid paniek dat ik op dat moment had, zou ik er niet eens over na denken om mijzelf los te maken. Ik was al lang blij dat ik goed genoeg kon nadenken om te melden dat ik hoogtevrees heb. 

Normaal zou ik net zo lang wachten tot ik als laatst aan de beurt zou zijn en hopen dat ik alle moed bij elkaar heb kunnen verzamelen. Dit werkt natuurlijk nooit, want de stress en paniek wordt daar alleen maar groter van. Deze keer moest ik het wel anders aanpakken, anders hier had ik alleen maar mijzelf hier mee. Met een trillende stem, knikkende knieën en een stroom tranen over mijn wangen zei ik dat ik enorme hoogtevrees heb en dit echt heel eng vond.

Ergens was er een stemmetje in mijn hoofd die hoopte dat ik niet omhoog hoefde, maar diep van binnen wilde ik wel die toren wel beklimmen en mijzelf niet neerzetten als een faalhaas.  De vorige keer dat wij bij de kazerne waren had ik wel heel sterk het gevoel dat ik faalde. We moesten via een balk over touwen klimmen, maar ook dat vond ik heel erg hoog en die opdracht heb ik uiteindelijk niet gedaan. Achteraf voelde het voor mij dat ik heel erg gefaald had en dat gevoel wilde ik deze keer niet weer krijgen

Samen met de begeleider klom ik de 20 meter ladder op. Een ladder van dunne stalen treden en waar voor mijn gevoel geen eind aan kwam. Op de weg omhoog kreeg ik een paar paniekaanvallen en begon ik ligt te hyperventileren. Omdat ik geen kant op kon heb ik mijzelf wel weer rustig kunnen krijgen. Door de neus in, door de mond uit. En voor ik er eigenlijk echt stil bij kon staan stond ik al bovenop de toren.

Vanaf dat moment werd het eigenlijk pas echt eng. Ik moest langs de zijkant naar een balk lopen 20 meter boven de grond, waar alleen een touw naast hing waar je je “aan vast” kon houden. Alleen al mijn voet neerzetten vanaf het houten plateau kostte mij al heel veel moeite. Ik bleef maar voor mij uit staren zodat ik niet per ongeluk naar beneden kon kijken, want dan zou ik niet meer verder gaan. Onderweg waren ook nog twee kleine obstakels waar je voorlangs kon of er onderdoor. Mijn voorkeur ging er onderdoor, zo kon ik houvast houden door met mijn helm tegen het obstakel te stoten en zo wist of ik er al was of niet. Op dit moment had ik wel mijn ogen dicht, omdat ik liever niet bewust door had waar ik langs moest.

Toen kwam ik bij de balk. Alles in mijn lichaam stribbelde tegen. Ik heb mij hard vastgeklemd tegen de reling, en wilde er absoluut niet overheen. Stukje voor stukje zei de begeleider. Maar een voet naar voren voelde al als het eind van de wereld. Op dat moment werd mij verteld dat ik niet alleen vooruit moest kijken. En daarmee werd niet alleen bedoeld welke obstakels er nog kwamen, maar dat ik ook moest kijken naar welke stappen ik al gedaan heb om op het punt te komen waar ik nu stond. Ik was al naar boven geklommen en nu op het punt om over de balk te lopen. 

Achteraf is dit eigenlijk wel mooi gezegd. Vaak kijk ik alleen naar de bergen die voor mij liggen, maar sta ik niet echt stil bij hoe ik hier gekomen ben. 

Na een aantal minuten wat voor mij voelde als uren durfde ik toch de stap te zetten om de balk over te lopen. Ik moest de begeleider aan zijn arm vasthouden voor meer stabiliteit. Ook mocht ik het dunne rode touw vasthouden. Het zag niet uit dat het mij zou tegenhouden als ik zou vallen, maar mentaal werkte het wel om eroverheen te lopen. Ik koos ervoor om zijwaarts over de balk te schuifelen. Dat voelde het veiligst omdat ik dan meer oppervlakte onder mijn voeten had. Ook dit leek in mijn hoofd als een hele dunne balk, maar als ik nu foto’s zie was het bijna even breed als mijn voet.

Eenmaal aan de overkant was ik niet alleen opgelucht, maar ook ontzettend trots op mezelf dat ik dit toch maar even heb gedaan. De weg terug naar het houten plateau ging daarna ook een stuk soepeler dan die daarvoor. Ik wist wat ik kon verwachten en waar ik naartoe ging.

Tijd om bij te komen van dit avontuur was er niet. Voor ik het wist hing ik met mijn handen in twee lussen, klaar om via een kabelbaan constructie naar beneden te glijden. Maar ook hier kreeg ik het niet meteen voor elkaar om de stap te zetten om naar beneden te gaan. Ik kreeg de keuze om ervan af te springen of zittend ervan af. Zittend leek mij het veiligst en werd vrij direct op de rand gezet. In alle paniek en angst dat al door mijn lichaam woelde maakte ik de fout door veel naar beneden te kijken. Dat maakte de hele situatie absoluut niet beter en het proces niet sneller. Ik kroop weer naar achteren met mijn handen nog steeds vast in de lussen. 

Om me weer rustig te krijgen werd er steeds verteld hoe veilig de kabels waren en met hoeveel mensen je eraan kan hangen. Ook dat de mensen beneden goed wisten wat zij moesten doen om te zorgen dat ik veilig beneden aan kwam. En weer dat ik mij moest realiseren hoe ver ik al was en dat ik ook dit gedeelte aankon. En hoe trots ik mij zou voelen als ik eenmaal weer veilig beneden sta. Ondanks de angst wilde ik deze stap heel graag zelf zetten. Diep van binnen wist ik wel dat ik dit kon, maar ik durfde het niet zo goed. Om deze stap te zetten had ik veel tijd nodig om mijzelf rustig te krijgen. Ik bleef tegen mezelf zeggen dat ik het wel kon. Als ik het zelf kon was het een nog grotere overwinning. Na heel veel tegenstribbelen zat ik toch weer op het randje. Er werd mij gevraagd of ze anders mij een zetje in de rug moesten geven om de stap te zetten. Maar alleen al bij het idee raakte ik nog meer in paniek. Bij het idee dat ik hierover geen controle zou hebben was ook wel beangstigend.

Na de zoveelste keer dat ik vroeg of de kabel mij wel echt kon houden, of het echt gestrekte armen en benen gekruist was en of de mensen beneden echt wisten dat ik er aan kwam, ging ik. Met een oerkreet die ze waarschijnlijk aan de andere kant van de kazerne nog konden horen was ik voor ik het wist beneden. Het gevoel van opluchting en trots rolde door mijn lichaam. Eenmaal terug bij de rest van de groep was iedereen ook heel trots en vonden ze het superknap dat ik ondanks de vreselijke hoogtevrees ik dit toch had gedaan. Ze knuffelden me en vertelden me dat het ze niks uitmaakte dat ze 45 minuten hadden moeten wachten voordat ik mijn moed kon vinden. Ze wisten allemaal hoe eng het voor me geweest was en wilden allemaal dat ik dit zou doen. Als één persoon achterblijft, blijft namelijk het hele team achter.

Al met al was het een super intensieve dag. Ik heb oog-in-oog gestaan met mijn grootste angsten, maar het uiteindelijk wel overwonnen. Ik ben nu heel benieuwd naar onze volgende sessie met de kazerne, dit wordt er een van 36 uur. Ik ben vooral heel benieuwd wat voor confronterende dingen we dan gaan doen en hoe veel ik daar uit ga halen.

Waarom dit soort dingen zo waardevol zijn voor het team? Omdat onze challenge uit veel meer bestaat dan het bouwen van een zonneauto. Het bestaat uit veel meer dan de solar race in Australië. De grootste challenge is zorgen dat je als team (26 mensen van verschillende onderwijsinstellingen, niveaus, culturen, leeftijden, achtergronden, studierichtingen) samenwerkt naar datgene waar je naar streeft. 

Hoewel de toren beklimmen een van de engste dingen is die ik ooit heb meegemaakt, zou ik het wel weer doen. In het dagelijks leven merk ik nu ook bij andere dingen dat ik meer moed heb om iets wat ik spannend vind op te pakken. Als ik een enorme toren van 20 meter kan opklimmen terwijl ik dat doodeng vind, kan ik eigenlijk alles toch?

Lees meer over